Abstract & Overview
Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση κατέδειξε ότι παρ’ όλο που η εταιρική δομή κεφαλαίου (corporate capital structure) αποτελεί ένα πεδίο που έχει ερευνηθεί αρκετά, εντούτοις υπάρχουν αρκετά ζητήματα στη μελέτη της που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Ειδικότερα, τα αλογίστως υψηλά επίπεδα του δείκτη μόχλευσης (leverage ratio) των μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων κατά την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση έστρεψαν ξανά το ενδιαφέρον γύρω από τις θεωρίες της εταιρικής δομής κεφαλαίου και των εμπειρικών τους εφαρμογών. Για το λόγο αυτό, η παρούσα διδακτορική διατριβή μελετά την επίδραση τόσο της εταιρικής διακυβέρνησης όσο και του μάνατζμεντ στην κεφαλαιακή της διάρθρωση. Το ερευνητικό ενδιαφέρον προσανατολίζεται σε αυτούς τους τομείς για δύο λόγους. Πρώτον, το επίπεδο της εταιρικής μόχλευσης διαμορφώνεται από τις αποφάσεις του μάνατζμεντ και δεύτερον, οι λανθασμένες διοικητικές αποφάσεις αποτέλεσαν ένα από τους κύριους παράγοντες πρόκλησης της πρόσφατης χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η τρέχουσα διδακτορική διατριβή εστιάζει στους εξής τρεις συντελεστές της εταιρικής διακυβέρνησης και του μάνατζμεντ: τη γενετική ποικιλομορφία του διοικητικού συμβουλίου, τη διαχειριστική ικανότητα κα τις πρακτικές διοίκησης. Η εμπειρική ανάλυση μεταξύ χωρών (cross-country) οδήγησε στην εξαγωγή μερικών ιδιαίτερα ενδιαφέροντων συμπερασμάτων. Πρώτον, η ύπαρξη σημαντικής αρνητικής συσχέτιση μεταξύ της γενετικής ποικιλομορφίας του διοικητικού συμβουλίου και του εταιρικού επιπέδου μόχλευσης, υποδηλώνει τη μείωση του εταιρικού χρέους όταν υπάρχει ποικιλομορφία (βάσει γένους) εντός του διοικητικού συμβουλίου παρ’ όλου που η αυξανόμενη ποικιλομορφία οδηγεί σε περισσότερες συγκρούσεις (Frijns et al., 2016). Δεύτερον, η διαχειριστική ικανότητα, όπως μετράτε από τους Demerjian et al. (2012), έχει θετική επίδραση στην εταιρική μόχλευση, τόσο σε περιόδους κανονικής οικονομικής δραστηριότητας, όσο και σε περιόδους κρίσης. Η θετική αυτή επίδραση πιθανόν καταδεικνύει ότι οι ικανότεροι μάνατζερ προτιμούν τη χρηματοδότηση των εταιριών τους μέσω χρέους, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με προγενέστερες μελέτες που υποστηρίζουν ότι οι μάνατζερ αντιτίθεται στο χρέος προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τη θητεία τους στην εταιρία (Bertrand & Schoar, 2003; Berger et al., 1997). Τρίτον, οι καλές πρακτικές διοίκησης, όπως ορίζονται από το έργο World Management Survey, επηρεάζουν θετικά την εταιρική μόχλευση. Η επίδραση αυτή μπορεί να αποδοθεί στη θετική επίδραση που έχουν οι καλές πρακτικές διοίκησης στην εταιρική αποδοτικότητα, στην καινοτομία αλλά και την παραγωγικότητα των εργαζομένων (Bloom & Van Reenen, 2007; Bloom et al., 2013).Γενικότερα, η παρούσα διατριβή συνεισφέρει στη διεθνή βιβλιογραφία συσχετίζοντας τη δομή κεφαλαίου με τη σχετική βιβλιογραφία της εταιρικής διακυβέρνησης, και παρέχοντας νέες πληροφορίες που επεκτείνουν την κατανόησης μας για το «παζλ» της κεφαλαιακής δομής (“capital structure puzzle”).